در سایت بالاترین بطور مرتب لینک های مطالبی در جهت  انتقاد از اسلام و قرآن و یا ضد اسلام و قرآن منتشر می شود. کاربران موافق و مخالف هم ساعت ها درباره این لینک ها بحث می کنند. علیرغم تکرار بحث ها برخی نکات کلیدی به دست فراموشی سپرده شده و باعث تکرار کامنت های مشابه می شود. این کامنت ها گاهی با خشونت زبانی هم همراه است.

انتقادات و اشکالات

سه اشکال اصلی به قرآن شامل موارد زیر می شود:

1) ترویج خشونت،

2) آیات ضد علمی، و

3) تناقضات قرآن. 

برخی دوستان مذهبی هم گاه با بد دفاع کردن از اسلام؛ اغراق کردن در قرآن و آیات، در نظر نگرفتن برخی آیات، رد عقلانیت، و توهین به دیگران... ؛ برعکس منظورشان به نوعی آبروی اسلام را هم می برند.

این نوشته جمع آوری و ویرایش کامنت هایی است که امروز زیر لینک "تناقضات قرآن" گذاشتم:

 اجازه بدین چند تا نکته کلیدی را مطرح کنم، فکر کنم به بحث کمک کند:

در قرآن دو نوع آیه آمده است:

1) آیات جهانشول که تمرکز آن روی توحید و سلیم کردن انسان (مسلمانی) است.

2) آیات محلی مربوط به شریعت حضرت محمد (احکام، عبادات،..)

آیات نوع دوم ابزاری بوده است در خدمت آیات نوع اول که اسلام و مسلمانی است؛ یعنی صلح (با خود، با دیگران، و یونیورس). هدف همه پیامبران هم همین بوده است. قرآن پبروان تمام پیامبران را مسلم میداند. حتی اگر در کرات دیگری هم در کیهان حیات وجود داشته باشد، توحید و سلیم بودن برای ساکنان آن یک اصل است.

هر پیامبر به زبان خود همان قوم آمده است

بنا بر قرآن برای هر قومی پیامبری به زبان همان قوم آمده است. یعنی اگر چه پیام کلی (آیات نوع اول) یکی است، اما دامنه مخاطب آیات به همان قوم ویژه محدود است.

حال بنا بر سطح رشد آن قوم در زمان بعثت پیامبرشان، و با توجه به خلق و خوی و فرهنگ آن ها؛ شریعت (ابزار) ویژه برای آن ها آمده است (آیات نوع دوم).

قرآن هم صراحت دارد بر این که برای هر قومی شریعت و راهی و مناسکی در نظر گرفتیم.

مبنای اصلی آن هم تنوع در خلقت است؛ از جمله تنوع در آفرینش انسان. و حتی دلیل آن را هم سبقت (رقابت) در کارهای نیک بین پیروان شریعت های مختلف ذکر کرده است.

باطن و ظاهر و همه چیز در قرآن؟

بسیاری از فقیهان و مفتی ها فکر می کنند که همه چیز در قرآن آمده است. بعد هم وقتی می بینند چنین چیزی در عمل واقعیت ندارد، می گویند هر آیه ظاهری دارد و باطنی. بعد با تاویل و تفسیر (و توهم)  گاهی چیزهایی از آیات بیرون می کشند که واقعن مسخره است.

علت اصلی اشتباه آن ها هم این است: در قرآن از لوح محفوظ یا ام الکتاب یاد شده است که همه چیز در آن هست. حال کلمه "کتاب" در مواردی هم برای قرآن و هم برای ام الکتاب بطور عام بکار رفته است.

از طرف دیگر قرآن در موارد زیاد وقت و بیوقت به آیات آفرینش ارجاع داده است. یعنی فرمول ساده زیر:

---------------------------------------------------------------------------------

با این تعبیر می توان گفت همه چیز در قرآن آمده است. مثل این که شما یک برنامه کامپیوتری کلی بنویسد و برنامه را به ساب روتین های مختلف خارج از برنامه اصلی ارجاع بدهید.

 البته در همین قرآن آمده که کلمات خدا بی نهایت است. هشتاد هزار کلمه قرآن در مقایسه با کل کلمات بسیار بسیار ناچیز است.

مثال آیه درباره ام الکتاب که با کلمه "کتاب" آمده است:

انعام آیه 38

وَمَا مِن دَآبَّةٍ فِی الأَرْضِ وَلاَ طَائِرٍ یَطِیرُ بِجَنَاحَیْهِ إِلاَّ أُمَمٌ أَمْثَالُکُم مَّا "فَرَّطْنَا" فِی الکِتَابِ مِن شَیْءٍ ثُمَّ إِلَى رَبِّهِمْ یُحْشَرُونَ.

و هیچ جنبنده‏اى در زمین و هیچ پرنده ‏اى نیست که با دو بال پر می کشد ، مگر آنکه امتهایى همانند شما هستند؛ ما هیچ چیز را در کتاب فروگذار نکرده ‏ایم‏، آنگاه همه به نزد پروردگارشان محشور مى‏گردند.

مثال در مورد ارجاع به آیات و اندیشیدن در آیات این کتاب مادر:

بقرة آیه 164

إِنَّ فِی خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَاخْتِلاَفِ اللَّیْلِ وَالنَّهَارِ وَالْفُلْکِ الَّتِی تَجْرِی فِی الْبَحْرِ بِمَا یَنفَعُ النَّاسَ وَمَا أَنزَلَ اللّهُ مِنَ السَّمَاء مِن مَّاء فَأَحْیَا بِهِ الأرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا وَبَثَّ فِیهَا مِن کُلِّ دَآبَّةٍ وَتَصْرِیفِ الرِّیَاحِ وَالسَّحَابِ الْمُسَخِّرِ بَیْنَ السَّمَاء وَالأَرْضِ لآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَعْقِلُونَ.

آرى در آفرینش آسمانها و زمین و در پى یکدیگر آمدن شب و روز و در کشتى‏اى که براى منافع مردم در دریا روان است‏، و آبى که خداوند از آسمان فرو فرستاده است و بدان زمین را پس از پژمردنش زنده داشته و جانورانى که در آن پراکنده است‏، و در گرداندن بادها و در ابرى که بین آسمان و زمین آرمیده است‏، آیاتی براى اندیشمندان است‏.

توحید و صلح

خب تا اینجا کثرت (تنوع اقوام و شریعت) در عین وحدت (توحید) را دیدیم.

حال این توحید فقط جنبه تخیلی و ذهنی ندارد. وحدتی است ناگزیر در جهان خلقت که هر ذره اش بنا بر قرآن "رحمت" است و همه ما بطور عینی نظاره گر (مشاهده کننده) آیاتش (ظاهر) هستیم. هر چیزی در آفرینش جزو لایتجزا (integrated) کل آفرینش است.

 اگر پنهانی هست اینجاست که باید با تفکر و تعقل و تدبر بدان پی برد. پنهانی که ریز می شود تا حد "ریسمان ها" و بزرگ می شود تا پانزده میلیارد سال نوری (تازه اگر فرض کنیم یک یونیورس وجود دارد). اینجاست که بشریت و یا اگر موجودات هوشمند دیگری هم در سایر کرات وجود داشته باشند، باید در کنار هم علیرغم تفاوت ها زندگی کنند... و با پی بردن به این پنهان ها بهتر و با رفاه بیشتری زندگی کنند. و این رفاه؛ بدون صلح با خود، صلح با دیگران، و صلح با طبیعت، نقض غرض خواهد بود. آنجایی که سلیم بودن عنصر اصلی است.

این هایی که میگویم خواب و خیال و من در آوردی نیست. همه آیاتش موجود است و در صورت نیاز اینجا لیست می کنم.

آیات غیر علمی و آیات مروج خشونت

خب این پرسش پیش می آید که موارد غیر علمی و یا خرافات از کجا می آید؟ آیات جنگ و بکش بکش از کجا می آید؟

قرآن یک کتاب تالیف شده و تدوین شده مثل کتاب های امروز نیست. باید به دو نوع منبع خطا در قرآن توجه کرد:

1)  آیات این کتاب توسط مردمی بیسواد یا کم سواد، دو دهه بعد از رحلت پیامبر جمع آوری و تدوین گردید. احتمال خطا در آن هست. کما این که بعضی آیات حتی از لحاظ نگارشی دارای اشکالات آشکار است. از لحاظ بلاغت و فصاحت هم دو نوع آیات در قرآن وجود دارد.

2) محدویت دامنه مخاطب به قوم حضرت محمد، در قرآن پیشینی است. موارد اشاره عام دلالت بر خاص دارد. این با مثال زیر روشن می شود:

فرض کنید شما دارید با یک همکلاسی خود درباره مردم ده علی آباد بالا حرف می زنید. او می گوید عجب "مردم" دروغگویی هستند. "همه شون" قالتاقند. از این "مردم" و "همه" نمی توان گفت همه مردم دنیا دروغگو هستند و قالتاق.  قرآن  حاصل یک دیسکورس بوده و آیات، مخاطب ویژه خود را در زمان و مکان ویژه داشته است. وقتی مثلن اشاره به ناس می شود منظور همان مردم مکه و اطراف آن بوده است نه همه دنیا. این گونه اشتباهات هم مانند اشتباه گرفتن قرآن و "ام الکتاب" بخاطر کاربرد کلمه "کتاب" برای هر دو مورد است. بنابراین ریشه بسیاری از اشتباهات و سردرگمی ها اینجاست .

وقتی آیه هایی صریح دامنه جمعیت را روشن کرده، هر ارجاع عام بعدی بر خاص دلالت دارد. مثلن هر ارجاع عام کلمه مردم (ناس) به  جمعیت خاص قوم حضرت محمد بر میگردد.

یا مثلا آیه ای درباره یک جنگ آمده است. چون زمان و مکان پیشینی است، هر ارجاع کشتن به همان موقعیت بر می گردد. یا مثلن دعوایی که با پیروان سایر ادیان مقیم آن ناحیه پیش آمده است. اشاره به آن جمعیت خاص است نه مثلن همه  یهودی ها و یا مسیحی های دنیا. اینجاست که اگر آیات را تکی نگاه کنیم می بینیم که تناقض وجود دارد. چرا یک جا می گوید با دشمن خودت آن چنان خوب رفتار کن که مثل یک دوست قدیمی شود، ولی یک جا می گوید بکشید آن ها را. یا یک جا می گوید یهودی ها و مسیحی ها باید احکام خود را اجرا کنند و رستگارند، یک جا می گوید آن ها بدند. خب اولی به یهودیت و مسیحیت به طور عام بر می گردد، دومی به جمعیت یهودی مقیم آن ناحیه.

موارد غیر علمی و یا ضد علمی

1) ببینید بشریت هنوز به مرحله ای نرسیده که تمامی اسرار آفرینش (برای بی خدایان، "هستی") را بداند. درباره بعضی از پدیده ها هنوز دانشی نداریم. نادانستن ما نمی تواند دلیل بر غیر علمی بودن آن پدیده باشد. حتی مکن است جادو و جنبل، که ما فکر می کنیم خرافات است، به نحوی وجود داشته باشد.  برای نمونه اگر کسی آن چنان قدرتی داشته باشد که بتواند با تمرکز، موج هایی ایجاد کند که بر مغز دیگری اثر موقت بگذارد... یا مثال هایی شبیه این...

 ممکن است علمی باشد و یا نباشد؛ صحبت من این است: ندانستن ما نمی تواند دلیل بر رد آن باشد. علیرغم پیشرفت های بسیار ما هنوز خیلی چیزها را درباره فیزیک انسان و پدیده های دیگرنمی دانیم.

2) به گمان من بخشی برمیگردد به احتمال خطا در جمع آوری آیات همانطور که در بالا اشاره شد.

3) oversimplifying زیاد ساده کردن. ببینید مخاطب قرآن مردمی بدوی و بیسواد بودند. در سرتاسر آن سرزمین یک مدرسه وجود نداشت. هدف قرآن هم که آموزش فیزیک و شیمی و غیره نبوده است. خواسته آنها را به تفکر و تعقل در آیات آفرینش وادار کند. مجبور بوده با زبان ساده بگوید که آن ها بدتر گیج نشوند. چون هدف چیز دیگری بوده است نه آموزش یک پدیده خاص.

خب صحبت پیش میاد که خب که چی؟

پس این کتاب چه استفاده ای برای ما دارد؟

بر می گردیم به مخاطب جهانی داشتن و مخاطب محلی داشتن آیات قرآن:

1) دوستان هر چی اینجا زور بزنیم علیه مذهب و اسلام و مثبت و منفی و کامنت و  فحش و دعوا... و این جور حرف ها: ما همه داریم توی یک کشور، توی یک کره مادرزمین، و یک یونیورس زندگی می کنیم. توی یک قایقیم. درد مشترک داریم. آرامش و صلح ما بدون صلح با دیگران و بدون صلح با طبیعت (هارمونی با هستی) میسر نیست. اسلام جهانشمول برای همین است. کره مریج هم بروید همین است.... با خدا باشید همین است. بیخدا باشید همین است.

 هیچ راه حل دیگری وجود ندارد. باید یاد بگیریم در کنار هم با مسالمت زندگی کنیم. بخشی از صلح ما در گرو فهماندن به نادانان است که اسلام و مسلمانی ترور و خشونت نیست. قرآن  این را نگفته است. به این دلیل داری اشتباه می کنی.

ببینید آمریکا با تمام عظمتش همراه با ناتو هنوز نتوانسته اند در افغانستان از پس طالبان بر بیانید. تازه خشونت طالبان را به پاکستان هم گسترش دادند. حالا شما فکر می کنید با چهار تا لینک این جوری مسلمان ها و فندامنتالیست ها را نابود می کنید. زهی خیال باطل.

باید همه در آیات آفرینش، که رحمت است برای همه، تفکر و تعقل و تدبر کنیم. از رمز و راز آن سر در بیاوریم و در جهت رفاه و صلح خود استفاده کنیم.

اگر به فرمول بالا که از قرآن گرفته شده، برگردیم:

منبع دانش و معرفت بشر= کتاب های آسمانی + آیات دیگر خدا (آیات آفرینش)

دیگر آیات خدا می تواند اشتباهات احتمالی و یا خطاها در آیات کاغذی را روشن تر کند.

2) اما آیات محلی (قومی)- شریعت حضرت محمد برای قوم خودش است که به زبان عربی برای آن ها آمده است. احکام مانند دست قطع کردن... عبادات... همه... برای آن قوم و آن سرزمین و آن زمان آمده است. به قوم پارس ربطی ندارد. پیامبری که برای پارسیان آمده حضرت زرتشت بوده است.

همانطور که گفته شد شریعت و احکام و عباداتش ابزار بوده برای صلح (با خود، دیگران، و آفرینش). نه این که هدف باشد. هدف صلح است. اگر این شریعت خشونت ایجاد کند، ضد منظور خود عمل کرده است و محکوم است. مثلن نماز برای تلطیف روح (صلح فردی) است نه القای کینه و خشونت... ترس از روز فرجام برای این است که عقل بشر را سلیم کند. تا از دست یافتن بر اسرار آفرینش بر ضد خود آفرینش (طبیعت-محیط زیست) و انسان استفاده نکند. مثلن با یک بمب اتم هزاران نفر را بکشد و یه مساحت بزرگی را برای سال ها مسموم و بدون استفاده کند.

حال هر کس می تواند شریعت خود را انتخاب کند. مسیحی، مسلمان، یهودی... سایر مذاهب و حتی بدون مذهب می تواند مسلم باشد و در صلح:
صلح با خود، صلح با دیگران، و صلح با طبیعت.